Jeszcze nie opadły emocje po ostatnim gwizdku w Hamburgu, a już mamy dla Was jedną z analiz meczu Polski z Holandią. Nasza Reprezentacja Narodowa wlała dużo optymizmu i nadziei na lepsze jutro. W dzisiejszej analizie pokażemy Wam sposób na tworzenie sytuacji przez zespół Michała Probierza, a także przeanalizujemy w jaki sposób padła bramka.

Polski zespół miał w tym meczu fragmenty, kiedy decydował się na bezpieczne rozegranie piłki poprzez długie podanie. Było to podanie wykonywane przez Salamona lub Bednarka do wbiegających za linię obrony Holandii Buksę lub Urbańskiego. 

Jednym z rozwiązań było wykonanie długiego podania poprzedzone ruchem wymiennym pomiędzy Urbańskim, a Buksą. Jeden z nich wykonywał ruch do piłki wyciągający jednego z Holendrów, a drugi atakujący przestrzeń za jego plecami. Po wykonaniu podania cały zespół Polski wykonywał szybkie przesunięcie w kierunku piłki, dzięki temu umożliwiało to ponowne zbudowanie ataku jeśli nie można było progresować w kierunku bramki przeciwnika

Z drugiej strony byliśmy świadkami również zespołu, który od czasu do czasu starał się pod presją przeciwnika rozegrać piłkę. Dzięki temu Polska potrafiła się dłużej utrzymać i stworzyć zagrożenie bramki Holendrów. 

W jednej z akcji Romanczuk aktywnie zszedł do sektora bocznego, przez co wyciągnął z formacji środkowego pomocnika Holendrów. Otworzyło to środek przez, który Polacy przełamali pressing rywala. W sektorze bocznym Romanczuk, Frankowski, Szymański wymienili szybko podania na jeden kontakt. Co najważniejsze Frankowski wykonał natychmiastowy ruch po podaniu w kierunku sektora środkowego, dzięki czemu swobodnie mógł ruszyć z piłką. Po uzyskaniu piłki otwartej Buksa, Urbański, Zalewski ruszyli w kierunku bramki przeciwnika. Gdyby Buksa zdecydował się na podane prostopadłe, kto wie jakby ta akcja się zakończyła…

Polacy szukali swoich szans w różnych momentach meczu. Jednym z nich była dezorganizacja przeciwnika po SFG. Zespoły nie zawsze szybko potrafią się w tym odnaleźć, natomiast Polacy bardzo szybko po przechwycie piłki starali się zaskoczyć przeciwnika. Dlatego tak często w tych sytuacjach w polu karnym byli jeszcze Salamon czy Kiwior, którzy postanowili nie wracać na swoją połowę, lecz zostali w polu karnym przeciwnika mając nadzieję na oddanie strzału na bramkę. Polacy szybko dostarczali piłkę do boku (Zalewski) i starali się dośrodkować piłkę w polu karnym. 

Polacy w końcówce meczu mieli jedną sytuację, gdzie mogli doprowadzić do remisu. Kluczowe było zachowanie Piotrowskiego, który w momencie długiego wybicia bramkarza Holandii wrócił się w kierunku piłki, aby ją zebrać. Skutecznie się przy niej utrzymał i wycofał do Modera, który uruchomił Zalewskiego. Piotrowski po odegraniu piłki ruszył natychmiast w półprzestrzeń, otrzymał podanie, wygrał pojedynek 1v1 i dostarczył piłkę do napastnika. Świderski nie stworzył sobie przestrzeni do wbiegnięcia, zbyt szybko zajął pozycję przez co Van Dijk był blisko i przeszkodził naszemu reprezentantowi.

Polacy w różnych okolicznościach uzyskiwali piłkę otwartą, czasami pojawiało to po SFG, po rozgraniu piłki w sektorze bocznym. Po jej uzyskaniu Polska starała się przyspieszyć akcję poprzez wykonanie podania prostopadłego za linię obrony przeciwnika. Podania te doprowadzały najczęściej do dośrodkowania piłki w pole karne, które nie zawsze okazywały się celne. Ważny był ruch zawodnika bez piłki, który wcinał się do „półprzestrzeni” lub do sektora bocznego. 

Polacy szukali uzyskania przestrzeni poprzez podanie do szeroko i wysoko ustawionych wahadłowych. Jeżeli Polacy nie mogli wygrać pozycji w jednym z sektorów bocznych zmieniali centrum na przeciwległy sektor boiska. Po otrzymaniu piłki (Zalewski, Frankowski) miał za zadanie dośrodkować piłkę do wbiegających i wypełniających przestrzeń partnerów z zespołu. 

W jednej z sytuacji Polacy stracili piłkę blisko bramki Holendrów, ale zareagowali wzorowo i natychmiast wywierali presję na piłkę. Dzięki agresji i zdecydowanemu odbiorowi Moder oddał szybki strzał na bramkę. 

Na pochwałę w tym meczu zasługuje fakt, że to biało-czerwoni wyszli na prowadzenie w tym meczu. Zbudowało to większą pewność siebie naszych reprezentantów i pozwoliło na bliską i szczelną obronę.

Pierwsza bramka padła po dośrodkowaniu piłki przez Piotra Zielińskiego z rzutu rożnego. Trzeba zwrócić jednak uwagę, dlaczego Polacy zdobyli bramkę. Holendrzy bronili rzutu rożnego kryjąc w strefie: 1 zawodnik na bliższym słupku, 8 strefie (5 bliżej bramki na wysokości piątego metra + 3 graczy, których zadaniem było wyblokowanie rozpędzonych Polaków.) Warto zwrócić uwagę , na to że Polacy w większości zawodników ustawiło się diagonalnie względem strefy. Dzięki temu Holendrzy nie do końca mogli dostrzec swoich przeciwników i zbyt mocno skupili się na piłce. W momencie dośrodkowania Adam Buksa szybko ruszył na bliższy słupek wchodząc między dwóch graczy holenderskich. Dzięki temu Holendrzy do końca nie wiedzieli kto ma przejąć bliższe krycie. Co jest warte podkreślenia, za plecami Buksy byli kolejni zawodnicy gotowi do uderzenia piłki, w przypadku, gdyby ta była zbyt mocno przeciągnięta. (Salamon, Romanczuk)