Polska : Holandia - Analiza gry w ataku Holandii

W dzisiejszej analizie chcemy Wam obiektywnie przedstawić sposób gry w atakowaniu reprezentacji Holandii. Czy faktycznie Ronald Koeman mówiąc, że jego zespół powinien do przerwy wygrywać 4:1 miał rację? W jaki sposób Polacy mogli skuteczniej się obronić? I co mogli zrobić więcej przy straconych bramkach? Zapraszamy na analizę gry!

Przez większość meczu to Holendrzy posiadali piłkę. Stosunek 66% do 34% pokazuje dominację w tym elemencie nad Reprezentacją Polski. Tylko samo posiadanie piłki nie oznacza, że jest się zespołem lepszym i skuteczniejszym. Ważne jest co w tym czasie zrobisz z piłką i w jakim stopniu zagrozisz bramce przeciwnika. Spójrzmy jeszcze okiem na inne liczby. Holendrzy oddali aż 21 strzałów co pokazuje jak często chcieli zagrażać bramce Wojtka Szczęsnego. Trzeba również zwrócić uwagę na xG, czyli wartość goli oczekiwanych, która wyniosła 1.46. Oznacza to, że Holendrzy nie do końca zasługiwali na drugą bramkę. Trzeba jednak na ten współczynnik spojrzeć z dystansem. Wpływ na jego wartość ma wiele czynników. Jednym z nich było to, że Polacy często wypychali swoich przeciwników poza światło bramki i blokowali dużą liczbę uderzeń na bramkę co wpływało na celność uderzeń Holendrów. Jednak Polska nie powinna dopuszczać do stworzenia sytuacji wcześniej, wtedy na pewno uniknęłaby większego zagrożenia.

Już od kilkudziesięciu lat Holandia jest znana jako drużyna, która realizują założenia futbolu totalnego, gdzie jego najważniejszymi założeniami jest posianie piłki, wymiana krótkich i szybkich podań, wymienność pozycyjna. Zanim przejdziemy do sytuacji, warto wspomnieć o strukturze gry Holandii. Wyjściowo Holendrzy grali systemem 1-4-2-3-1, jednak jego struktura w przeciągu meczu się zmieniała.

Podczas fazy budowania, prawy obrońca – Dumfries szedł bardzo wysoko, przez co Holendrzy przechodzili na trójkę środkowych obrońców ustawionych szerzej (Ake, Van Dijk, de Vrij). W sektorze środkowych rolę dwóch pivotów tworzyli Veerman i Schouten. Ich zadaniem było rozgrywanie piłki i kontrola tempa gry. Gakpo ustawiony wysoko i szeroko miał tworzyć przewagę w pojedynkach 1v1 oraz wbiegać za linię obrony przeciwnika. Simons nie był tradycyjnym skrzydłowym, schodził do środka i zostawiał sektor boczny Dumfriesowi. W sektorze środkowym wymieniali się mocno Depay i Reijnders. 

Celem Holendrów było stworzenie przewagi liczebnej w sektorze środkowym i wykorzystanie umiejętności indywidualnych Gakpo, Simonsa i Depaya. Natomiast dużą siłą Reijndersa było wykonywanie prostopadłych podań za linię obrony.

Utrata bramki to efekt gry obronnej całego zespołu, a nie tylko jednego z zawodników. Najprościej można stwierdzić, że winę za utratę bramki na 2:1 ponosi Salamon, ponieważ nie wystarczająco krył Weghorsta w polu karnym. Byłoby to szybkie i pozbawione większej refleksji stwierdzenie. Musimy jednak pamiętać, że piłka musiała tam jakoś dotrzeć, mijała kolejne linie pressingu aż w końcu znalazła się w bramce. Poniższa analiza to jedynie mały wycinek tego, dlaczego straciliśmy bramkę w ostatnich minutach meczu.

 Jednak za przyczynę straty bramki powinniśmy upatrywać w dwóch aspektach:

Holendrzy pozycjonowali zawodników w „półprzestrzeniach”, dzięki czemu wymuszali na Polakach podjęcie decyzji, kto ma do tych zawodników wychodzić. Jednym z rozwiązań było dostarczenie piłki do półprzestrzeni, a następnie wykonanie podania do pola karnego. Tak też miedzy innymi Polska straciła bramkę. Dodatkowo ruch Depay w głębokość pola karnego umożliwiło stworzenie przestrzeni między linią obrony a pomocy Polski. Przestrzeń tą wykorzystał Reijnders i stworzył linię podania. Dzięki temu miał szansę na zdobycie bramki. 

Holendrzy wymieniali się pozycji w obrębie kilku zawodników, aby wprowadzić Polaków w błąd. Depay schodził do sektora bocznego, a w tym czasie Reijnders wykonywał ruch za linię obrony w głębokości, zmuszając Polaków do obniżenia linii obrony. Depay schodząc do boku wyciągał jednego z środkowych pomocników i zmuszał kolejnych do bliższej asekuracji. Dzięki temu po drugiej stronie boiska w „półprzestrzeni” pojawiło się więcej miejsca Simonsa, który mógł skutecznie zaatakować przestrzeń z piłką i oddać strzał na bramkę. 

W pewnych momentach meczu Holendrzy zamknęli Polaków blisko pola karnego. Poprzez szybką cyrkulację piłki, podanie o linię dalej i szybką zmianę centrum gry Holendrzy również tworzyli sytuacji. Ważna była rola Ake, który kilka raz w meczu wykonał kluczowe obiegi. W przedstawionej sytuacji Ake po zmianie centrum gry wykonał obieg wewnętrzy wbiegając pomiędzy zawodników Polski. Dzięki temu otrzymuje podanie w tempo i dogrywa piłkę w pole karne. 

Holendrzy przez większość meczu przyzwyczaili Polaków do tego, aby w ataku pozycyjnym rozgrywać akcję krótkimi podaniami. W jednej z sytuacji Ake zaskoczył linię obrony Polski pod koniec pierwszej połowy długim podaniem. Kluczowe było pozycjonowanie Depaya, który ustawiał się za plecami Salamona. Ake wykonał świetne długie podanie, Depay po dobrym przyjęciu w przestrzeń oddał strzał, który minął minimalnie bramkę. 

Holendrzy poprzez prowadzenie piłki i jej ochronę potrafili swobodnie skupić uwagę kliku zawodników Polski, a następnie zmienić centrum gry poprzez wycofanie i szybkie podania. W przedstawionej sytuacji Simons skupił uwagę w sektorze bocznym, a następnie wycofuje piłkę do jednego z środkowych obrońców, którzy zmieniają centrum gry. 

Po zmianie centrum ważne, były ruchy zawodników do piłki, aby wyciągnąć zawodników z pozycji. Po wyciągnięciu następuje atak „półprzestrzeni”.

Ze względu na wymogi współczesnego futbolu Holendrzy tworzyli również sytuacje po atakach szybkich. Wynikało to z niedokładnych podań Polaków, ale co również istotne przegranych pojedynków główkowych. Gdy spojrzymy na statystyki ile pojedynków główkowych wygrali Holendrzy to mamy również odpowiedź na to dlaczego Polacy narażali się na kontry. Holandia wygrała 65 % pojedynków w powietrzu.

Zacznijmy od tego, że Zalewski nie powinien wykonywać długiego, diagonalnego podania do sektora środkowego po przeciwległej stronie boiska. Tym bardziej, że piłka była kierowana do Urbańskiego, który nie posiada dobrych warunków fizycznych do gry głową, a po drugie nie mieliśmy w tej przestrzeni żadnego z naszych reprezentantów do zebrania drugiej piłki. Linia obrony nie skróciła odległości względem piłki i w sektorze środkowym pojawiła się olbrzymia przestrzeń, którą Holendrzy wykorzystali najszybciej jak się dało. Ake bez problemu wygrał pojedynek główkowy zagrywając piłkę do Gakpo, który w pierwszym kontakcie, odwrócił się z piłką i wprowadził ją w wolną przestrzeń.

Po wygranym pojedynku główkowym Ake natychmiast wykonuje ruch obiegnięcia i tworzy dla Bednarka duży „dylemat”. Czy mam wychodzić do Gakpo pozostawiając wolnego Ake? Czy pozwolić Gakpo na bliższe wprowadzeni piłki. Ruch Ake, umożliwił Gakpo uzyskanie większej ilości czasu na wprowadzenie piłki i oddanie strzału na bramkę.
Sytuację starali się jeszcze ratować Bednarek i Romanczuk, którzy chcieli za wszelką cenę zablokować uderzenia na bramkę. Niestety byli zbyt daleko ustawieni od Gakpo przez co ten mógł oddać strzał. Piłka jednak nieszczęśliwie odbiła się od Salamona i zmyliła bezradnego Szczęsnego.

Po zebraniu piłki przez Reijndersa, Simons natychmiast wyprzedza piłkę i rusza w wolną przestrzeń. Dzięki temu tworzy sytuację 2v1 przeciwko Salamonowi i daje wsparcie zdobywające. 

Po przejęciu piłki w sektorze środkowym w strefie średniej Holendrzy starali się jak najszybciej otworzyć przestrzenie w sektorze środkowym boiska. W pierwszej fazie ruch do przodu wykonywał często zawodnik, który był ustawiony poniżej linii piłki Dumfries. Wykorzystywał on wolną przestrzeń do wprowadzenia piłki, a swoim ruchem przyciągał jednego z środkowych pomocników Reprezentacji Polski. 

Holendrzy bronili blisko siebie, dlatego przy ewentualnym odbiorze piłki mieli zawodników z pozycji 9/10/7/11 ustawionych w małych odległościach. Po uzyskaniu piłki otwartej przez Dumfriesa, reprezentacji Holandii wykonywali ruchy mające na celu stworzenie wolnej przestrzeni dla jednego z zawodników: Depay, Simons, Gakpo, Reijnders. W przedstawionej sytuacji Depay wyraźnie wykonał ścięcie do sektora bocznego otwierając przestrzeń dla Simonsa, który otrzymał piłkę w środku. Dzięki wcześniejszemu ruchowi Depay, Simon miał możliwość wykonania podania prostopadłego.

Dzięki wcześniejszemu ruchowi Depay, Simons miał możliwość wykonania podania prostopadłego. Co jest ważne w tej sytuacji napastnik jest ustawiony diagonalne względem piłki i ciałem skierowanym do bramki. Po przyjęciu piłki może natychmiast uderzyć na bramkę. Ważne jest zachowanie bliskości światła bramki z jednoczesnym złapaniem dystansu względem przeciwnika do swobodniejszego operowania piłką.

Holendrzy odbierają piłkę w strefie niskiej po dużym chaosie w sektorze środkowym. Kluczowym elementem rozpoczęcia skutecznego ataku był ruch Depaya w kierunku piłki, który umożliwiał kontynowanie ataku. Pierwsze, celne i zdobywające podanie po odbiorze przyspieszyło ruchy Holendrów. Depay wykonał ruch w kierunku piłki i w pierwszym kontakcie skutecznie ją zgrał do Reijndersa. Uzyskanie piłki otwartej przez Holendrów w sektorze środkowym, przy wysoko ustawionej linii obrony Polaków oznaczało natychmiastowy ruch bez piłki Simonsa i Gakpo za linię obrony. Ten drugi już zdecydowanie wcześnie ustawił się za plecami naszych Reprezentantów i ruszył na zagraną piłkę, dodatkowo unikając pozycji spalonej (wybiegał ze swojej połowy)

Jednak Salamon i Kiwior bardzo szybko odbudowali swoje pozycje. Dzięki temu mogli ukierunkować działania Holendrów poza światło bramki. Simons oddał strzał, ale kąt do bramki nie był idealny. Warto również podkreślić ofiarny wślizg Kiwiora, który zasłonił część bramki.